Ad-Tech
Λεμεσός | Κύπρος
Το έργο για τα νέα γραφεία της Propeller Ads ξεκίνησε με την επανάχρηση ενός μεγάλου, ανενεργού κτιρίου στην πόλη της Λεμεσού και τη μετατροπή του σε ένα σύγχρονο περιβάλλον εργασίας για μια διεθνή εταιρεία ψηφιακών μέσων και διαφήμισης. Το κτίριο, το οποίο στο παρελθόν είχε στεγάσει υπεραγορά αλλά και γραφεία των Κυπριακών Ταχυδρομείων, διατηρούσε έντονα τα χωρικά χαρακτηριστικά των προηγούμενων χρήσεων του: μεγάλο αποτύπωμα, εκτεταμένες κατόψεις και μια σχετικά αποσπασματική σχέση μεταξύ των διαφορετικών επιπέδων. Η Propeller Ads είναι μια εταιρεία με μεγάλο αριθμό εργαζομένων, διαφορετικά τμήματα και πολλαπλές, παράλληλες δραστηριότητες. Η κλίμακα και η πολυπλοκότητα του προγράμματος απαιτούσαν επομένως κάτι περισσότερο από μια συμβατική οργάνωση γραφειακών χώρων. Το ζητούμενο ήταν η δημιουργία ενός περιβάλλοντος ικανού να υποστηρίξει τόσο την ατομική εργασία και τη συγκέντρωση όσο και τη συνεργασία, τις συναντήσεις και την αυθόρμητη κοινωνική επαφή, διατηρώντας παράλληλα την ευελιξία που απαιτεί η διαρκώς μεταβαλλόμενη φύση μιας τέτοιας εταιρείας.
Η αρχική μας εμπλοκή αφορούσε τον επανασχεδιασμό της όψης του κτιρίου. Σταδιακά, ωστόσο, το αντικείμενο διευρύνθηκε και εξελίχθηκε σε μια συνολικότερη αναζήτηση γύρω από το πώς ένα υφιστάμενο κέλυφος θα μπορούσε να αποκτήσει μια εντελώς νέα αρχιτεκτονική ταυτότητα. Το κτίριο αναπτύσσεται σε πολλαπλά επίπεδα: υπόγειο χώρο στάθμευσης, ισόγειο, μεσοπάτωμα και δύο επιπλέον ορόφους. Αντί αυτή η συνθήκη να αντιμετωπιστεί ως περιορισμός, αποτέλεσε τη βάση για την ανάπτυξη ενός νέου χωρικού συστήματος, ικανού να συνδέσει τις διαφορετικές περιοχές και λει τουργίες του κτιρίου.
Η πρώτη ουσιαστική αρχιτεκτονική χειρονομία αφορούσε τη σχέση του κτιρίου με την πόλη. Αποφασίσαμε να περιβάλουμε το υφιστάμενο κτίριο με ένα φίλτρο. Το νέο περίβλημα δεν αντιμετωπίστηκε απλώς ως όψη, αλλά ως μια ενδιάμεση ζώνη ανάμεσα στο εσωτερικό και το εξωτερικό. Μια επαναλαμβανόμενη σύνθεση επίπεδων στοιχείων συγκροτεί έναν φαινομενικά αυστηρό, αλλά σκόπιμα ασύμμετρο κάνναβο. Η επιλεκτική αφαίρεση ορισμένων από αυτά δημιουργεί κενά, επιτρέποντας στο φυσικό φως και τον αέρα να εισχωρήσουν στο εσωτερικό, ενώ παράλληλα διαμορφώνει ελεγχόμενες φυγές και θεάσεις προς την πόλη.
Προκύπτει έτσι μια συνθήκη ελεγχόμενης διαπερατότητας: το κτίριο είναι ταυτόχρονα ανοικτό και εσωστρεφές. Η νέα επιδερμίδα άλλοτε αποκαλύπτει και άλλοτε αποκρύπτει, εξασφαλίζοντας την απαραίτητη ιδιωτικότητα χωρίς να διακόπτει τη σχέση με το περιβάλλον. Η ατελής επανάληψη του καννάβου παραπέμπει σε ένα ημιτελές παζλ, όπου τα κενά αποκτούν την ίδια σημασία με τα πλήρη. Ταυτόχρονα, το νέο περίβλημα απορροφά μορφολογικές και τεχνικές ασυνέχειες του υφιστάμενου κελύφους, αποδίδοντάς του μια πιο ενιαία, σχεδόν μονολιθική παρουσία.
Η έννοια του φίλτρου μεταφέρεται και στο εσωτερικό. Ελαφριές μεταλλικές κατασκευές, συστήματα ραφιών, φυτεύσεις και επιλεκτικές πληρώσεις ορίζουν περιοχές χωρίς να τις απομονώνουν. Η χαρακτηριστική κεραμιδί μεταλλική κατασκευή επανέρχεται σε ολόκληρο το έργο ως ένα ενιαίο αρχιτεκτονικό λεξιλόγιο: άλλοτε λειτουργεί ως διαχωριστικό, άλλοτε ως αποθηκευτικό σύστημα, ως υποδομή, ως φόντο ή απλώς ως μια γραμμή που διατρέχει τον χώρο. Η βλάστηση εισχωρεί στα κενά του καννάβου, μετριάζοντας τον βιομηχανικό χαρακτήρα και προσθέτοντας βάθος και μια πιο οικεία διάσταση στο εργασιακό περιβάλλον. Η οροφή διατηρείται σε μεγάλο βαθμό ανοικτή. Μηχανολογικές εγκαταστάσεις, αεραγωγοί, σχάρες καλωδίων και δομικά στοιχεία παραμένουν εμφανή και εντάσσονται συνειδητά στην αρχιτεκτονική έκφραση. Απέναντι σε αυτό το ακατέργαστο τεχνικό υπόβαθρο, ο γραμμικός φωτισμός, οι ουδέτερες επιφάνειες εργασίας και ο θερμός κεραμιδί κάνναβος δημιουργούν μια ελεγχόμενη αντίθεση ανάμεσα στο τεχνικό και το απτικό, το βιομηχανικό και το οικείο.
Ο χώρος εργασίας οργανώνεται περισσότερο ως ένα συνεχές εσωτερικό τοπίο παρά ως μια ακολουθία αυτόνομων γραφείων. Ανοικτές θέσεις εργασίας συνυπάρχουν με χώρους συναντήσεων, κοινόχρηστα γραφεία και ανεπίσημες περιοχές συνεύρεσης. Η κυκλοφορία αποτελεί μέρος αυτής της χωρικής εμπειρίας, ενώ το μεσοπάτωμα επιτρέπει οπτικές συνδέσεις μέσα στο μεγάλο ύψος του κτιρίου. Χώροι χαλάρωσης και συνάντησης —ανάμεσά τους και μια βαθμιδωτή, άτυπη «κερκίδα»— διευρύνουν την έννοια του εργασιακού χώρου πέρα από το γραφείο, δημιουργώντας τόπους παύσης, ανταλλαγής και συλλογικής δραστηριότητας. Στη δυτική πλευρά, ένας νέος γραμμικός τοίχος διαχειρίζεται την υψομετρική διαφορά ανάμεσα στο κτίριο και τον παρακείμενο χώρο στάθμευσης. Πέρα από την πρακτική του λειτουργία, η επέμβαση ορίζει ένα προστατευμένο, φυτεμένο αίθριο· έναν υπαίθριο χώρο που εισάγει πράσινο, σκιά και μια πιο ήρεμη ποιότητα στην καθημερινότητα των εργαζομένων.
Τελικά, η πρόθεση του έργου δεν ήταν να διαγράψει την προηγούμενη ταυτότητα του κτιρίου. Αντίθετα, η επέμβαση βασίζεται σε μια διαδικασία προσθήκης, αφαίρεσης και φιλτραρίσματος, επιτρέποντας στο υφιστάμενο και το νέο να συνυπάρχουν. Η αρχιτεκτονική συγκροτείται μέσα από διαδοχικές στρώσεις — πλήρες και κενό, βιομηχανικό και οικείο, εμφανές και κρυμμέ νο — επαναπροσδιορίζοντας ένα παρωχημένο εμπορικό κτίριο ως έναν σύγχρονο, ευέλικτο και διαρκώς μεταβαλλόμενο χώρο εργασίας
