Σταύρος Ιωάννου
Αρχιτέκτονας — Ιδρυτής & Επικεφαλής Αρχιτέκτονας του MOB design studio
-Photoroom.png)
Join M.O.B.Design Studios
Ο Σταύρος Ιωάννου είναι, ιδρυτής και επικεφαλής αρχιτέκτονας του MOB design studio, με έδρα την Κύπρο. Η πρακτική του εκτείνεται σε ένα ευρύ πεδίο σχεδιασμού που περιλαμβάνει την αρχιτεκτονική, τον σχεδιασμό εσωτερικών χώρων, την επανάχρηση υφιστάμενων κτιρίων, καθώς και τον σχεδιασμό αντικειμένων και ειδικών κατασκευών.
Το MOB ιδρύθηκε το 2005 ως ένα πεδίο διερεύνησης του χώρου και της κατοίκησης, με ιδιαίτερη έμφαση, κατά τα πρώτα χρόνια της πορείας του, στον εσωτερικό σχεδιασμό και στην επανάχρηση. Η εργασία πάνω στο υφιστάμενο —η κατανόηση ενός κτιρίου, των περιορισμών, των καταλοίπων και των δυνατοτήτων του— διαμόρφωσε σταδιακά έναν τρόπο σκέψης που εξακολουθεί να βρίσκεται στον πυρήνα της πρακτικής.
Η πορεία αυτή αναγνωρίστηκε μέσα από βραβεύσεις, διακρίσεις και δημοσιεύσεις στην Κύπρο και το εξωτερικό, δημιουργώντας το υπόβαθρο για τη σταδιακή διεύρυνση της πρακτικής σε μεγαλύτερες κλίμακες. Παράλληλα, καθώς η ίδια η αρχιτεκτονική κουλτούρα στην Κύπρο άρχισε να μετακινείται προς μια περισσότερο ολιστική αντίληψη του σχεδιασμού, η αρχιτεκτονική απέκτησε ολοένα και πιο κεντρική θέση στο έργο του γραφείου.
Όχι ως αλλαγή κατεύθυνσης, αλλά ως φυσική συνέχεια.
Το MOB ιδρύθηκε το 2005 ως ένα πεδίο διερεύνησης του χώρου και της κατοίκησης, με ιδιαίτερη έμφαση, κατά τα πρώτα χρόνια της πορείας του, στον εσωτερικό σχεδιασμό και στην επανάχρηση. Η εργασία πάνω στο υφιστάμενο —η κατανόηση ενός κτιρίου, των περιορισμών, των καταλοίπων και των δυνατοτήτων του— διαμόρφωσε σταδιακά έναν τρόπο σκέψης που εξακολουθεί να βρίσκεται στον πυρήνα της πρακτικής.
Η πορεία αυτή αναγνωρίστηκε μέσα από βραβεύσεις, διακρίσεις και δημοσιεύσεις στην Κύπρο και το εξωτερικό, δημιουργώντας το υπόβαθρο για τη σταδιακή διεύρυνση της πρακτικής σε μεγαλύτερες κλίμακες. Παράλληλα, καθώς η ίδια η αρχιτεκτονική κουλτούρα στην Κύπρο άρχισε να μετακινείται προς μια περισσότερο ολιστική αντίληψη του σχεδιασμού, η αρχιτεκτονική απέκτησε ολοένα και πιο κεντρική θέση στο έργο του γραφείου.
Σταύρος Ιωάννου
Αρχιτέκτονας — Ιδρυτής & Επικεφαλής Αρχιτέκτονας Του MOB Design Studio
Ο Σταύρος Ιωάννου είναι, ιδρυτής και επικεφαλής αρχιτέκτονας του MOB design studio, με έδρα την Κύπρο. Η πρακτική του εκτείνεται σε ένα ευρύ πεδίο σχεδιασμού που περιλαμβάνει την αρχιτεκτονική, τον σχεδιασμό εσωτερικών χώρων, την επανάχρηση υφιστάμενων κτιρίων, καθώς και τον σχεδιασμό αντικειμένων και ειδικών κατασκευών.
Το MOB ιδρύθηκε το 2005 ως ένα πεδίο διερεύνησης του χώρου και της κατοίκησης, με ιδιαίτερη έμφαση, κατά τα πρώτα χρόνια της πορείας του, στον εσωτερικό σχεδιασμό και στην επανάχρηση. Η εργασία πάνω στο υφιστάμενο —η κατανόηση ενός κτιρίου, των περιορισμών, των καταλοίπων και των δυνατοτήτων του— διαμόρφωσε σταδιακά έναν τρόπο σκέψης που εξακολουθεί να βρίσκεται στον πυρήνα της πρακτικής.
Η πορεία αυτή αναγνωρίστηκε μέσα από βραβεύσεις, διακρίσεις και δημοσιεύσεις στην Κύπρο και το εξωτερικό, δημιουργώντας το υπόβαθρο για τη σταδιακή διεύρυνση της πρακτικής σε μεγαλύτερες κλίμακες. Παράλληλα, καθώς η ίδια η αρχιτεκτονική κουλτούρα στην Κύπρο άρχισε να μετακινείται προς μια περισσότερο ολιστική αντίληψη του σχεδιασμού, η αρχιτεκτονική απέκτησε ολοένα και πιο κεντρική θέση στο έργο του γραφείου.
Όχι ως αλλαγή κατεύθυνσης, αλλά ως φυσική συνέχεια.
Για τον Σταύρο Ιωάννου, η αρχιτεκτονική δεν αρχίζει στο περίγραμμα ενός κτιρίου και δεν τελειώνει στην επιφάνειά του. Δεν μπορεί να υπάρξει μια αρχιτεκτονική ανεξάρτητη από το εσωτερικό της, όπως δεν μπορεί να υπάρξει ένα εσωτερικό ανεξάρτητο από τη δομή, το φως, το υλικό, το αντικείμενο ή τον τρόπο με τον οποίο το ανθρώπινο σώμα κατοικεί τον χώρο.
Η διάκριση ανάμεσα στην αρχιτεκτονική, τον εσωτερικό σχεδιασμό και τον σχεδιασμό μικρότερης κλίμακας είναι, υπό αυτή την έννοια, περισσότερο ζήτημα κατηγοριοποίησης παρά ουσίας.
Υπάρχει μία πράξη: η αρχιτεκτονική πράξη.
Μπορεί να αφορά ένα κτίριο, έναν εσωτερικό χώρο, ένα έπιπλο, μια πόρτα, μια επιφάνεια ή μια λεπτομέρεια λίγων εκατοστών. Η κλίμακα μεταβάλλεται· η ευθύνη του σχεδιασμού όχι.
Η αρχιτεκτονική γίνεται έτσι αντιληπτή ως ένα αδιαίρετο φάσμα. Από τη σχέση του κτιρίου με το έδαφος και το τοπίο μέχρι τον τρόπο με τον οποίο το χέρι αγγίζει ένα υλικό. Από τη δομή και την κατασκευή μέχρι το φως, τη σκιά και την υφή. Από την οργάνωση της κάτοψης μέχρι ένα αντικείμενο που σχεδιάζεται ειδικά για τον χώρο.
Σε όλες αυτές τις κλίμακες συνυπάρχουν δύο πεδία που βρίσκονται στον πυρήνα της αρχιτεκτονικής: η επιστήμη και η τέχνη.
Η μηχανική προσφέρει τη γνώση της κατασκευής, της ύλης, της βαρύτητας, της αντοχής και της πραγματικότητας. Η τέχνη εισάγει την παρατήρηση, τη σύνθεση, την αισθητική και την οπτική ευαισθησία. Η αρχιτεκτονική γεννιέται μέσα από τη σύμπραξή τους. Δεν είναι ούτε μια τεχνική πράξη που αποκτά εκ των υστέρων αισθητική, ούτε μια αισθητική ιδέα που αναζητά τρόπο να κατασκευαστεί.
Είναι η αδιαίρετη παρουσία και των δύο.
Ίσως γι’ αυτό η επανάχρηση υπήρξε από νωρίς τόσο σημαντική στην πρακτική του. Το υφιστάμενο κτίριο επιβάλλει μια διαφορετική συνθήκη: πριν σχεδιάσεις, οφείλεις να παρατηρήσεις.
Να καταλάβεις τι υπάρχει.
Να διακρίνεις τι αξίζει να παραμείνει, τι μπορεί να μετασχηματιστεί και πού χρειάζεται να επέμβεις.
Η επανάχρηση δεν αντιμετωπίζεται επομένως ως αισθητική επιλογή ούτε απλώς ως πράξη διατήρησης. Είναι πρωτίστως μια στάση απέναντι στον χρόνο και στους πόρους. Μια αποδοχή ότι η αρχιτεκτονική δεν χρειάζεται πάντοτε να ξεκινά από το μηδέν και ότι η αξία ενός έργου μπορεί να βρίσκεται εξίσου σε αυτό που επιλέγεις να διατηρήσεις όσο και σε αυτό που αποφασίζεις να προσθέσεις. Αυτή η στάση απέναντι στο υφιστάμενο επεκτείνεται αναπόφευκτα και στο νέο.
Κανένα έργο δεν ξεκινά πραγματικά από λευκό χαρτί.
Υπάρχει πάντοτε ένας τόπος, ένα κλίμα, ένα έδαφος, ένας προσανατολισμός, μια μνήμη. Υπάρχει ένας άνθρωπος και ένας συγκεκριμένος τρόπος ζωής. Υπάρχουν περιορισμοί, ανάγκες και επιθυμίες.
Η αρχιτεκτονική αρχίζει με την παρατήρηση αυτών των συνθηκών.
Δεν αναζητά απαραίτητα μια αναγνωρίσιμη μορφολογική υπογραφή. Αναζητά τις σχέσεις που μπορούν να γεννηθούν ανάμεσα στο κτίριο και τον τόπο, το μέσα και το έξω, το φως και τη σκιά, το σώμα και την ύλη, την ιδιωτικότητα και τη συλλογική ζωή.
Και ίσως εκεί βρίσκεται η ουσία της.
Όχι στην παραγωγή ενός ακόμη αντικειμένου, αλλά στη δημιουργία των συνθηκών μέσα στις οποίες μπορεί να συμβεί η ζωή.
Η αρχιτεκτονική δεν εξαντλείται στην εικόνα. Η εικόνα είναι μόνο ένα από τα ίχνη που αφήνει πίσω της.
Η αρχιτεκτονική είναι χώρος, χρόνος, ύλη και ανθρώπινη παρουσία. Είναι η σκιά που μετακινείται κατά τη διάρκεια της ημέρας, η φθορά ενός υλικού, η σιωπή ενός κενού, η σχέση ενός σώματος με έναν τοίχο, ένα άνοιγμα ή ένα δέντρο.
Είναι μια πράξη που απαιτεί γνώση και ακρίβεια, αλλά εξίσου παρατήρηση και αυτοσυγκράτηση.
Να γνωρίζεις πότε πρέπει να επέμβεις.
Και, ίσως σημαντικότερο, πότε δεν χρειάζεται να το κάνεις.
Μέσα από αυτή τη θέση προκύπτει μια αντίληψη της αρχιτεκτονικής όχι ως πράξης επιβολής, αλλά ως πράξης σεβασμού: απέναντι στον τόπο, στο υφιστάμενο, στην ύλη, στον χρόνο και στον άνθρωπο που τελικά θα κατοικήσει τον χώρο.
Η αρχιτεκτονική οφείλει να ασκείται ως πράξη σεβασμού απέναντι στην ύπαρξη.
Σήμερα, μέσα από την αρχιτεκτονική πρακτική του γραφείου του, ο Σταύρος Ιωάννου συνεχίζει αυτή την έρευνα σε έργα διαφορετικών κλιμάκων και τυπολογιών — κατοικίες, επαναχρήσεις, χώρους φιλοξενίας και εστίασης, χώρους εργασίας, εσωτερικούς χώρους και ειδικές κατασκευές.
Οι κατηγορίες μεταβάλλονται ανάλογα με τη φύση και τις ανάγκες κάθε έργου. Η αρχιτεκτονική πρακτική, όμως, παραμένει ενιαία: από τη συνολική σύλληψη ενός κτιρίου μέχρι την κατασκευαστική του λεπτομέρεια, κάθε απόφαση αποτελεί μέρος της ίδιας διαδικασίας σκέψης.
Παράλληλα, μέσα από τις Αφηγήσεις, η γραφή λειτουργεί ως ένα ακόμη πεδίο διερεύνησης ζητημάτων που αφορούν την αρχιτεκτονική, τον τόπο, τον σχεδιασμό και τις ανθρώπινες σχέσεις που αναπτύσσονται γύρω από την πράξη του κτίζειν.
Η αρχιτεκτονική δεν ορίζεται από την κλίμακα του αντικειμένου της, αλλά από τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται, οργανώνει και μετασχηματίζει τον χώρο.
Όχι ως αλλαγή κατεύθυνσης, αλλά ως φυσική συνέχεια.
Για τον Σταύρο Ιωάννου, η αρχιτεκτονική δεν αρχίζει στο περίγραμμα ενός κτιρίου και δεν τελειώνει στην επιφάνειά του. Δεν μπορεί να υπάρξει μια αρχιτεκτονική ανεξάρτητη από το εσωτερικό της, όπως δεν μπορεί να υπάρξει ένα εσωτερικό ανεξάρτητο από τη δομή, το φως, το υλικό, το αντικείμενο ή τον τρόπο με τον οποίο το ανθρώπινο σώμα κατοικεί τον χώρο.
Η διάκριση ανάμεσα στην αρχιτεκτονική, τον εσωτερικό σχεδιασμό και τον σχεδιασμό μικρότερης κλίμακας είναι, υπό αυτή την έννοια, περισσότερο ζήτημα κατηγοριοποίησης παρά ουσίας.
Υπάρχει μία πράξη: η αρχιτεκτονική πράξη.
Μπορεί να αφορά ένα κτίριο, έναν εσωτερικό χώρο, ένα έπιπλο, μια πόρτα, μια επιφάνεια ή μια λεπτομέρεια λίγων εκατοστών. Η κλίμακα μεταβάλλεται· η ευθύνη του σχεδιασμού όχι.
Η αρχιτεκτονική γίνεται έτσι αντιληπτή ως ένα αδιαίρετο φάσμα. Από τη σχέση του κτιρίου με το έδαφος και το τοπίο μέχρι τον τρόπο με τον οποίο το χέρι αγγίζει ένα υλικό. Από τη δομή και την κατασκευή μέχρι το φως, τη σκιά και την υφή. Από την οργάνωση της κάτοψης μέχρι ένα αντικείμενο που σχεδιάζεται ειδικά για τον χώρο.
Σε όλες αυτές τις κλίμακες συνυπάρχουν δύο πεδία που βρίσκονται στον πυρήνα της αρχιτεκτονικής: η επιστήμη και η τέχνη.
Η μηχανική προσφέρει τη γνώση της κατασκευής, της ύλης, της βαρύτητας, της αντοχής και της πραγματικότητας. Η τέχνη εισάγει την παρατήρηση, τη σύνθεση, την αισθητική και την οπτική ευαισθησία. Η αρχιτεκτονική γεννιέται μέσα από τη σύμπραξή τους. Δεν είναι ούτε μια τεχνική πράξη που αποκτά εκ των υστέρων αισθητική, ούτε μια αισθητική ιδέα που αναζητά τρόπο να κατασκευαστεί.
Είναι η αδιαίρετη παρουσία και των δύο.
Ίσως γι’ αυτό η επανάχρηση υπήρξε από νωρίς τόσο σημαντική στην πρακτική του. Το υφιστάμενο κτίριο επιβάλλει μια διαφορετική συνθήκη: πριν σχεδιάσεις, οφείλεις να παρατηρήσεις.
Να καταλάβεις τι υπάρχει.
Να διακρίνεις τι αξίζει να παραμείνει, τι μπορεί να μετασχηματιστεί και πού χρειάζεται να επέμβεις.
Η επανάχρηση δεν αντιμετωπίζεται επομένως ως αισθητική επιλογή ούτε απλώς ως πράξη διατήρησης. Είναι πρωτίστως μια στάση απέναντι στον χρόνο και στους πόρους. Μια αποδοχή ότι η αρχιτεκτονική δεν χρειάζεται πάντοτε να ξεκινά από το μηδέν και ότι η αξία ενός έργου μπορεί να βρίσκεται εξίσου σε αυτό που επιλέγεις να διατηρήσεις όσο και σε αυτό που αποφασίζεις να προσθέσεις. Αυτή η στάση απέναντι στο υφιστάμενο επεκτείνεται αναπόφευκτα και στο νέο.
Κανένα έργο δεν ξεκινά πραγματικά από λευκό χαρτί.
Υπάρχει πάντοτε ένας τόπος, ένα κλίμα, ένα έδαφος, ένας προσανατολισμός, μια μνήμη. Υπάρχει ένας άνθρωπος και ένας συγκεκριμένος τρόπος ζωής. Υπάρχουν περιορισμοί, ανάγκες και επιθυμίες.
Η αρχιτεκτονική αρχίζει με την παρατήρηση αυτών των συνθηκών.
Δεν αναζητά απαραίτητα μια αναγνωρίσιμη μορφολογική υπογραφή. Αναζητά τις σχέσεις που μπορούν να γεννηθούν ανάμεσα στο κτίριο και τον τόπο, το μέσα και το έξω, το φως και τη σκιά, το σώμα και την ύλη, την ιδιωτικότητα και τη συλλογική ζωή.
Και ίσως εκεί βρίσκεται η ουσία της.
Όχι στην παραγωγή ενός ακόμη αντικειμένου, αλλά στη δημιουργία των συνθηκών μέσα στις οποίες μπορεί να συμβεί η ζωή.
Η αρχιτεκτονική δεν εξαντλείται στην εικόνα. Η εικόνα είναι μόνο ένα από τα ίχνη που αφήνει πίσω της.
Η αρχιτεκτονική είναι χώρος, χρόνος, ύλη και ανθρώπινη παρουσία. Είναι η σκιά που μετακινείται κατά τη διάρκεια της ημέρας, η φθορά ενός υλικού, η σιωπή ενός κενού, η σχέση ενός σώματος με έναν τοίχο, ένα άνοιγμα ή ένα δέντρο.
Είναι μια πράξη που απαιτεί γνώση και ακρίβεια, αλλά εξίσου παρατήρηση και αυτοσυγκράτηση.
Να γνωρίζεις πότε πρέπει να επέμβεις.
Και, ίσως σημαντικότερο, πότε δεν χρειάζεται να το κάνεις.
Μέσα από αυτή τη θέση προκύπτει μια αντίληψη της αρχιτεκτονικής όχι ως πράξης επιβολής, αλλά ως πράξης σεβασμού: απέναντι στον τόπο, στο υφιστάμενο, στην ύλη, στον χρόνο και στον άνθρωπο που τελικά θα κατοικήσει τον χώρο.
Η αρχιτεκτονική οφείλει να ασκείται ως πράξη σεβασμού απέναντι στην ύπαρξη.
Σήμερα, μέσα από την αρχιτεκτονική πρακτική του γραφείου του, ο Σταύρος Ιωάννου συνεχίζει αυτή την έρευνα σε έργα διαφορετικών κλιμάκων και τυπολογιών — κατοικίες, επαναχρήσεις, χώρους φιλοξενίας και εστίασης, χώρους εργασίας, εσωτερικούς χώρους και ειδικές κατασκευές.
Οι κατηγορίες μεταβάλλονται ανάλογα με τη φύση και τις ανάγκες κάθε έργου. Η αρχιτεκτονική πρακτική, όμως, παραμένει ενιαία: από τη συνολική σύλληψη ενός κτιρίου μέχρι την κατασκευαστική του λεπτομέρεια, κάθε απόφαση αποτελεί μέρος της ίδιας διαδικασίας σκέψης.
Παράλληλα, μέσα από τις Αφηγήσεις, η γραφή λειτουργεί ως ένα ακόμη πεδίο διερεύνησης ζητημάτων που αφορούν την αρχιτεκτονική, τον τόπο, τον σχεδιασμό και τις ανθρώπινες σχέσεις που αναπτύσσονται γύρω από την πράξη του κτίζειν.
Η αρχιτεκτονική δεν ορίζεται από την κλίμακα του αντικειμένου της, αλλά από τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται, οργανώνει και μετασχηματίζει τον χώρο.
Αφηγήσεις
Η ξεχωριστή πινελιά και η προσεγμένη λεπτομέρεια του M.O.B Design Studio
Διερευνήσεις
Η ξεχωριστή πινελιά και η προσεγμένη λεπτομέρεια του M.O.B Design Studio
This project explores the design of a bespoke collection of plates for a contemporary restaurant. The architect developed the forms, proportions, and details of each piece to complement the restaurant’s architectural identity and dining experience. The plates combine functionality with a distinctive aesthetic, creating a cohesive connection between the space, the table, and the food.