Casa Oblivio
Λευκωσία | Κύπρος
Η κατοικία Casa Oblivio επιχειρεί να αποτυπώσει χωρικά τη συνάντηση μνήμης και λήθης. Πρόκειται για μια κατοικία που γεννήθηκε μέσα από τα βιώματα του τόπου: εκεί όπου το παιχνίδι των παιδικών χρόνων μετουσιώθηκε σε υλική πρόθεση. Μια αρχιτεκτονική χειρονομία ριζωμένη στο φως, στον αέρα, στο άυλο και στη σιωπή της μεσογειακής ενδοχώρας.
Το έργο τοποθετείται στην Κάτω Δευτερά, στα προάστια της Λευκωσίας, σε περιοχή με ήπιο ξηροθερμικό μικροκλίμα και μορφολογία χαμηλών κοιλάδων και πεδιάδων. Η γεωργική χρήση του τοπίου επιβιώνει και συνομιλεί με τη νέα δόμηση. Η κατοικία δεν εισβάλλει, αλλά ενσωματώνεται, αποδεχόμενη τον τόπο ως πρωταγωνιστή.
.webp)
Η συνθετική διαδικασία ξεκινά από την κάτοψη, η οποία οργανώνει τη λογική της κατοίκησης μέσα από έναν αυστηρό, τυπολογικά συμπαγή πυρήνα. Δύο καθαροί ισόγειοι όγκοι —τοποθετημένοι παράλληλα— ορίζουν ένα ενδιάμεσο αίθριο, το οποίο λειτουργεί ως χωρικός και βιωματικός πυρήνας.
Η κάτοψη απορρίπτει τους άχρηστους χώρους διακίνησης και καθοδηγεί τη ροή μέσα από συντεταγμένες, ευδιάκριτες λειτουργίες. Η κατοίκηση εστιάζει στο αίθριο: έναν χώρο ηλιακό, κοινωνικό, συλλογικό αλλά και ψυχικό. Η κατοικία αναπτύσσεται από μέσα προς τα έξω, με την αδόμητη περιμετρική ζώνη να λειτουργεί ως φυσικό περίβλημα. Η φύτευση προγραμματίζεται να συνομιλήσει με το χτισμένο, προσφέροντας οργανική ένταξη στο τοπίο και αμβλύνοντας την παρουσία της κατασκευής στο χρόνο.
Ο προσανατολισμός υπακούει σε βιοκλιματικά κριτήρια: οι χώροι διημέρευσης βλέπουν νότια, προς το αίθριο∙ οι βοηθητικοί χώροι οργανώνονται βόρεια, με θέα προς την πεδιάδα και τον Πενταδάκτυλο.
Ο πρώτος όγκος, στραμμένος προς τον δρόμο, συγκροτεί την πρόσοψη και φιλτράρει την επαφή με το δημόσιο. Στεγάζει αποθήκες, ατελιέ, βοηθητικούς χώρους της κολυμβητικής δεξαμενής και ένα μαγειρείο εξωτερικού χώρου.
Η κατοικία Casa Oblivio δεν αναζητεί την εντύπωση. Απορρίπτει την υλική υπερβολή, τις επιφανειακές υφές, τις φλύαρες γεωμετρίες. Το αρχιτεκτονικό της ιδίωμα βασίζεται στη λιτότητα, στην καθαρότητα του χώρου και στην πρωτοκαθεδρία του φωτός. Η κατοικία —εδράζεται σε ένα λιτό βάθρο από εμφανές σκυρόδεμα— στέκεται ως γλυπτική επινόηση, ένα ήπιο αποτύπωμα μέσα στο τοπίο. Ένα χτίσμα που ακούει και θυμάται.